E3 Saxo
Thee is een drank voor wielerliefhebbers. Als Pogacar of Van der Poel meedoen kun je meestal rustig even voor een goede kop gaan zitten. Lekker ontspannen, het koersverloop laat zich voorspellen. Een aanzienlijk stuk voor de finish vertrekken ze en de koers is gelopen. Zo leek het ook vandaag te gaan. Onze vrienden van Eurosport houden er ook van. Bobbie heeft van die speciale zakjes met een tekst erop. Deze week stond er een vraag op: wie zou je voor één dag willen zijn. Lastige keuze nog voor Bobbie. Pogacar of misschien tot Mathieu. Jeroen vond het nog lastiger want het hoefde geen renner te zijn. Maar voor Bobbie niets dan de fiets. Een heuse liefhebber. En vandaag viel er heel veel te genieten. De vraag of je bij uitstek vandaag Mathieu wilde zijn, is lastig te beantwoorden. Want het was geen koers voor een kopje thee, maar zo eentje waarbij je je bijna verslikt in je koffie. Net zoals Mathieu zich bijna verslikte in een ogenschijnlijk superieure solo, zoals we gewoon zijn. Niks van dat alles. Het werd een nagelbijtende finale, waarin de omvangrijke voorsprong, slonk en slonk van een minuut, naar 30 seconden, 20, 15, 10. In de laatste kilometer kwam de achtervolgende groep tot 2,5 seconden. Mathieu leek de benen stil te houden. En toen gunden de vijf het elkaar niet en glipte Van der Poel naar zijn derde E3 zege op rij. Voor de poorten van de hel. Wat een race! De criticasters dat wielrennen saai is geworden, weer een tijdje de mond gesnoerd.
De pool begint zich langzaamaan te stabiliseren. De top drie blijft ongewijzigd. Kettingkasten voert de lijst aan, al komt Bobbie met een dagzege wel dichterbij. Het zegt nog niks, het seizoen is nog lang, de grote ronden komen er nog aan. Maar vooralsnog Vlaamse klassiekers in het verschiet, dus de top drie kan nog even voort.